Południowe słońce grzało mocno, Tadek przewrócił się z boku na bok, w końcu
po chwili szukania po omacku włączył nogą komputer. Przeleżał z zamkniętymi
oczami oczekiwanie na wybór systemu oraz reklamy za bezpłatne używanie
programów do tworzenia grafiki, następnie usiadł na swoim two-in-one
sofa-bed i włączył animację, która renderowała się w nocy.
Efekt przedstawiał się nawet nieźle, ruchy postaci wychodzącej po skalistym
zboczu góry tworzonej kilka dni wcześniej były dość płynne, szczególnie
realistycznie wyszło podpieranie się o sterczące tu i ówdzie
pseudostalagmity.
- A teraz Głaz - pomyślał.

***

Codziennie wchodził do zakurzonego pokoju, kiedy niebo zaczynało się dopiero
rozjaśniać. Stare schody skrzypiały cicho przy każdym kroku, nieadekwatnie
do rześkości wychodzącego po nich Augusta Rodin.
Zaraz po wejściu na strych, położył skrzynkę, którą niósł ze sobą na
podłodze, uklęknął przed krzyżem, złożył ręce, zamknął oczy i krótko, ale
żarliwie się pomodlił.
Po otwarciu oczu wstał i ściągnął stare prześcieradło z niedokończonej
figury rzeźbionej z ściętej kilkanaście dni wcześniej topoli.
Otworzył przyniesioną skrzyneczkę, wygrzebał z różnej wielkości i kształtu
dłut, nóg psa i rybich ogonów, kamieni belgijskich, knyplów i knypelków,
małe dłuto proste, ptaszkowe i średniej wielkości knypel z drewna
akacjowego. Schylił się nad zarysem kolana rzeźby i zaczął je obierać.
Jeżeli nie popełni błędu to jego figura Notre Damme będzie niesiona na
procesji w Święto Wniebowzięcia.
Kiedy słońce zaczęło wpadać przez okno do warsztatu westchnął, odgarnął
mokre od potu włosy z oczu i uśmiechnął się.
Do warsztatu wszedł Jean Bapstist, jego Mistrz, więc wstał szybko i ukłonił
się, ściskając mocno dłuto i knypel. Mistrz z surową miną przyjrzał się
rzeźbie ze wszystkich stron. Dopiero gdy spojrzał na ucznia uśmiechnął się.
- Nie zdziwiłbym się gdyby w czasie procesji nasza Notre Damme zeszła z rąk
niosących ją i doszła do końca procesji o własnych siłach. Tak trzymaj
chłopcze.

profilowe by http://www.dracovolantus.digart.pl